się z przeszłością?
czwartek, 1 czerwca 2017
czwartek, 4 maja 2017
środa, 19 kwietnia 2017
czwartek, 13 kwietnia 2017
niedziela, 26 marca 2017
sobota, 25 marca 2017
środa, 8 marca 2017
niedziela, 5 marca 2017
N a j
Najładniej uśmiechają się Ci,
którzy najbardziej cierpią.
Najpiękniejsze oczy mają Ci,
którzy najwięcej płaczą.
Najlepiej słuchają Ci,
których nikt nie słucha.
Najwięcej marzą Ci,
którzy najwięcej stracili.
Najlepiej przytulają Ci,
którzy za kimś tęsknią
piątek, 3 marca 2017
#gorszy
Zawsze
Najgorzej
Nigdy nie wystarczający
Cały czas
Nadal
Wciąż
Nie czytaj
Zamach na samego siebie
Nigdy nie będzie enough
Never
wtorek, 28 lutego 2017
niedziela, 26 lutego 2017
sobota, 18 lutego 2017
oto nie moje
Nie ma czasu - tak krótkie jest życie - na sprzeczki, przeprosiny, zawiść, wyjaśnienia. Jest tylko czas na kochanie, i to w tej chwili, że się tak wyrażę
poniedziałek, 13 lutego 2017
czwartek, 26 stycznia 2017
PL =< UK
HYMN.
I.
Smutno mi Boże! Dla mnie na zachodzie
Rozlałeś tęczę blasków promienistą,
Przedemną gasisz w lazurowéj wodzie
Gwiazdę ognistą,
Choć mi tak niebo ty złocisz i morze, 5
Smutno mi Boże!
II.
Jak puste kłosy, z podniesiona głową,
Stoję roskoszy próżen i dosytu,
Dla obcych ludzi mam twarz jednakową,
Ciszę błękitu: 10
Ale przed tobą głąb serca otworzę,
Smutno mi Boże!
III.
Jako na matki odejście się żali
Mała dziecina, tak ja płaczu bliski,
Patrząc na słońce, co mi rzuca z fali 15
Ostatnie błyski,
Choć wiem, że jutro błyśnie nowe zorze,
Smutno mi Boże!
IV.
Dzisiaj na wielkiém morzu obłąkany,
Sto mil od brzegu i sto mil przed brzegiem, 20
Widziałem lotne w powietrzu bociany
Długim szeregiem.
Żem je znał kiedyś na polskim ugorze,
Smutno mi Boże!
V.
Żem często dumał nad mogiłą ludzi, 25
Żem prawie nie znał rodzinnego domu,
Żem był jak pielgrzym co się w drodze trudzi
Przy blaskach gromu,
Że nie wiem gdzie się w mogiłę położę,
Smutno mi Boże! 30
VI.
Ty będziesz widział moje białe kości
W straż nie oddane kolumnowym czołom:
Alem jest jako człowiek co zazdrości
Mogił, popiołom...
Więc że mieć będę niespokojne łoże, 35
Smutno mi Boże!
VII.
Kazano w kraju niewinnéj dziecinie
Modlić się za mnie codzień... a ja przecie
Wiem, że mój okręt nie do kraju płynie,
Płynąc po świecie... 40
Więc że modlitwa dziecka nic nie może,
Smutno mi Boże!
VIII.
Na tęczę blasków, którą tak ogromnie
Anieli twoi w niebie rospostarli,
Nowi gdzieś ludzie w sto lat będą po mnie 45
Patrzący — marli.
Nim się przed moją nicością ukorzę,
Smutno mi Boże!
Pisałem o zachodzie słońca, na
morzu przed Alexandryą.